رالف جونز می گوید: سریال اپل تی وی آخرین سریالی است که از یک عضو مرده خانواده یا شریک عاشقانه به عنوان محرک روایی برای قهرمان مرد خود استفاده می کند.
بعضی چیزها هرگز تغییر نمی کنند هنگامی که درام کمدی جدید بیل لارنس، خالق تد کمدی، بیل لارنس، خالق تد کمدی، در ژانویه از Apple TV+ در ژانویه پخش شد، بلافاصله مشخص شد که سریال مقصر یکی از بی سر و صداترین سموم در سرگرمی است: از همان ابتدا، شخصیت درمانگر سگل، جیمی. با از دست دادن همسرش، زیبا در مرگ و تنها به صورت فلاش بک در دسترس بود. تیا از هر عاملی محروم است: ما می دانیم که هدف داستانی او صرفاً مردن است و وجود او فقط تا آنجا مهم است که بر قهرمان مرد شجاع ما تأثیر بگذارد.
وسوسه دادن خویشاوندان زن به شخصیت های مرد یا علایق عاشقانه ای که یا در حال حاضر مرده اند یا در حال مرگ به عنوان محرک داستان هستند، به نظر می رسد برای نویسندگان بی شماری که اکثریت قریب به اتفاق آن ها مرد هستند، غیرقابل مقاومت است. هنگامی که شما از این پدیده آگاه شدید، متوجه می شوید که چقدر فراگیر است.
در حال حاضر در حال خواندن رمانی هستم که توسط مردی روایت می شود که بر سر زنی غصه می خورد که پیش از مرگش هرگز او را ندیده ایم؛ در حین تحقیق بر روی این ویژگی، فیلم جدید آدام درایور را دیدم که در آن شخصیت درایور ۶۵ میلیون سال پیش بر روی زمین سقوط می کند.
دلیل اینکه او در وهله اول در سفینه فضایی خود است، این است که او یک دختر بسیار بیمار دارد که در طول فیلم جان خود را از دست می دهد.
چرا نویسندگان مرد در تلویزیون، فیلم و ادبیات به فعالیت خود در این حوزه ادامه می دهند؟
درباره پویایی جنسیت در ادبیات داستانی چه می گوید؟
آیا در افق امیدی هست که آن را به زباله دان خلاقیت بسپارند؟
ایزی آستین نویسنده فیلم نامه ای است که در مقطع دکتری به بررسی انتقام در فیلم های نوجوانان در دانشگاه سوینبرن استرالیا می پردازد. آن ها پیش از پالایش سوژه های خود، برای مدتی به دنبال فیلم های انتقامی به طور کلی بودند و به همین دلیل مجبور شدند آثار زیادی را که در مورد این پدیده جنسیتی مقصر هستند و معمولا به عنوان "فرافکنی" شناخته می شوند، بررسی کنند.
آن ها می گویند: "فیلم های زیادی وجود دارند که در آن ها فقط یک زن را در یک صحنه معرفی می کنند و سپس بلافاصله او را می کشند،" و در آن ها چارلز برانسون پس از به قتل رسیدن همسرش، به عنوان یک شخصیت بسیار بزرگ، تبدیل به یک فرد متعصب می شود.
" توهین به شخصیت های مونث است زیرا تنها کارکرد آن ها این است که باعث می شوند شخصیت های دیگر احساس کنند و سپس به شخصیت های مذکر توهین می شود زیرا آن ها در واقع چیز جدیدی را احساس نمی کنند."
- ۰ ۰
- ۰ نظر